Dag 1: Moedermelk van het spit

Nationaal Park Krka

De wekker gaat na een goede nacht slapen toch wel weer bijtijds. We willen zoveel mogelijk halen uit onze vakantie en schuiven aan bij het ontbijt. Op aanraden van een collega willen we graag het nationaal park van Krka bezoeken. Dit park bestaat uit een hele serie watervallen en deze schijnen bijzonder mooi te zijn.

Met de auto vertrekken we naar het nationaal park en voor €20 per persoon kopen we kaartjes. Met een touringcar worden we via slingerwegen naar beneden gebracht, waar een dame ons uitlegt hoe we onze route het beste kunnen vervolgen. Het voelt heel toeristisch, maar we lopen al snel vooruit op de hele groep. Houten steigers zijn door het gehele park aangelegd en deze brengen ons langs tal van mooie stroomversnellingen en watervallen. Het park is echt adembenemend mooi en groen en een echte aanrader als je in de omgeving bent. Aan het einde van de route zijn nog wat bezienswaardigheden zoals een oude waterkrachtcentrale (uit 1895). Daarnaast is er nog veel info over de eerste bewoners van dit gebied en hun ambachten. Voor ons hoog tijd om de bus naar boven weer te nemen.

De boot

Als we weer in de auto zitten, besluiten wij de base manager van Istion te bellen. Istion is de partij waar wij dit jaar de boot hebben gehuurd en zij gaven aan om een belletje te geven als we waren aangekomen. De vriendelijke meneer vertelt dat de boot al bijna klaar is en vraagt ons om rond 13.00 uur op de haven te zijn. We rijden terug naar Skradin en nemen nog een kopje koffie op het terras. Wanneer we bij de haven aankomen, worden we vrijwel direct geholpen en krijgen we uitleg over de boot. In tegenstelling tot vorig jaar neemt deze man iets meer tijd voor ons om uit te leggen hoe alles werkt. Daarna regelen we nog wat laatste papieren en zijn we vrij om te gaan.

Frensj Frijs

Voordat we boodschappen gaan doen, moet er eerst iets gedaan worden aan de honger. Bij een lokale snackbar bestellen we beide een broodje čevapi en een broodje gegrilde groente. Helaas horen wij al snel het bekende geluid van een groepje Hollanders. De gepensioneerde dames en heer staan te discussiëren bij het bord over wat ze willen bestellen. Truus vindt het echter wel genoeg geweest en besluit leiderschap te tonen en begint gewoon met bestellen. “One chicken frep end a frensj frijs plies”, waarna al snel duidelijk wordt dat de rest van de groep toch ook wat wil. De dame achter de toonbank wordt er duidelijk al wat kribbig van en dringt erop aan dat Truus even een beetje focust op haar taak. Wij besluiten wijselijk ons mond te houden in de hoop niet betrapt te worden als mede-Hollanders.

Marco

Na onze gezonde lunch zetten wij koers naar Šibenik om boodschappen te doen en het kost weer wat moeite om onze weg door de winkel te vinden, maar al snel is de boodschappenwagen weer gevuld en keren wij terug naar de auto. Tijd om de auto uit te laden en de boot te vullen. Op aanraden van de base manager moeten wij parkeren bij Marko, die te vinden zou zijn bij “the ramp”. Marko heeft een handeltje waar blijkbaar het hele dorp vanaf weet en dat is een goedkopere parkeerplaats runnen dan de marina zelf. Echter kunnen wij helemaal niemand vinden en besluiten weer een belletje te doen naar de base manager. Op zijn fiets komt hij ons al snel te hulp en de parkeerplaats blijkt tegenover de ingang van de marina te zijn. Na wat leuke gesprekken over Kroaten en de eventuele eilanden die wij moeten bezoeken, beginnen wij met uitladen. Inmiddels is Marko ook op de parkeerplaats te vinden en al snel wordt duidelijk dat de beste man geen woord Engels spreekt. Waar wij vasthouden aan Engels, blijft hij vasthouden aan Kroatisch. Google Translate blijkt echter fantastisch te werken en wij rekenen “sto šezdeset” af voor “dva tjedna”. Na wat vriendelijke en onverstaanbare opmerkingen naar elkaar, beginnen wij met uitladen. Inmiddels hebben wij echter blijkbaar een band opgebouwd met Marko en hij blijkt de slagboom van de marina te kunnen openen. Met de auto kunnen wij hierdoor tot aan de boot komen en dat maakt het uitladen een stuk eenvoudiger. Marko blijkt, naast zijn bijbaantje als uitbater van de parkeerplaats, toevallig ook parkeerwachter te zijn voor de duurdere parkeerplaats van de marina. Komt dat even mooi uit.

Dalmatiërs

De base manager moet erg lachen als hij ons met de auto bij de boot ziet en noemt ons als ware Dalmatiërs. De auto zetten wij weer op Marko’s parkeerterrein en we vertrekken voor een drankje naar de lokale cocktailbar. Na de cocktails ruimen we de boot nog wat verder in om daarna naar restaurant “Konoba More i Prstaci” te gaan, waar een propper ons al keurig had gestrikt. Op het menu blijkt moedermelk van het spit een lokale lekkernij te zijn. Wellicht dat Marko naast de parkeerplaatsen ook nog wat vertaalwerk verricht voor de restaurants. Tijd om te slapen en morgen weer als een van de eersten te vertrekken uit de haven.