Dag 10: Biervriend

Terwijl we de wilde zwijnen snel achter ons laten hijsen we de zeilen om naar Mali Losinj te zeilen. Vandaag staat er wederom niet veel wind maar genoeg om te zeilen. We zeilen ons eerste rak van de kust af en grappend stellen we voor om door te varen naar Italië. De kaartplotter van B&G, deze zullen we later nog reviewen, geeft aan dat het slechts 75Nm (zeemijl) varen is. Dat zou met een beetje wind goed te doen zijn in één dag maar we gaan braaf weer overstag. 

Mali Losinj

De ingang van naar Mali Losinj is nu te bezeilen en ondanks dat de ingang smal is kunnen wij voor de wind naar binnen. Halve wind zetten wij koers naar het stadje Mali Losinj en dit ziet er op afstand al prachtig uit. De stad ligt tegen een berg aan gebouwd en met de rode dakpannen levert dit een geweldig beeld op. 

Op de marifoon horen wij al diverse boten de haven oproepen, maar er komt wederom geen reactie. We besluiten dan ook gewoon naar binnen te varen en op de eerste steiger staat al een havenmeester te wuiven. Hij vertelt ons, met handen en voeten, dat we door mogen varen naar de 3e steiger. Ineens voelt het of we moeten parkeren bij een groot pretpark. De eerste verkeersregelaar wijst je door naar zijn collega’s die je vervolgens een plekje wijzen om te parkeren. Wij worden gewezen op een plaatsje naast een catamaran en in een mum van tijd liggen wij alweer op onze plek. Inmiddels staan er op onze steiger al 4 havenmeesters die links en rechts de boten in rap tempo aan het ontvangen zijn. 

Schadenfreude II

Onze beentjes kunnen weer omhoog en het leedvermaak is begonnen. Als klap op de vuurpijl legt er aan de andere kant van de steiger een catamaran aan. Een grote groep mensen staat aan dek en het is al snel duidelijk dat geen van allen een idee heeft wat ze daar überhaupt doen. Lijnen worden aangepakt en vastgehouden. De twee motoren van de catamaran gaan wisselend in hun voor en achteruit terwijl de havenmeesters verwoede pogingen doen om aanwijzingen te geven. Op de bakboord drijver van de catamaran staat een gebruinde knul met tatoeages en een knotje in zijn haar. De surferlook heeft hij helemaal en vroeger had je gedacht dat deze waarschijnlijk wel wat ervaring had aan boord van een schip. Wat hij met deze achterlijn moet is hem echter onduidelijk en hij blijft hem braaf vasthouden. Inmiddels liggen alle lijnen van de catamaran vast en staat hij nog steeds met een touw in zijn handen. Dan wordt hij na een minuut of 10 eindelijk afgelost en iemand legt de tros vast op de kikker. Zijn vriendin geeft hem nog een complimentje over hoe hij dit zo goed heeft gedaan en tevreden kijkt hij naar zijn gedane werk. 

Duizend treden

Nu hebben we wel genoeg over mensen zitten zeuren en is het tijd om het stadje te verkennen. Rond de haven is het druk op de vele terrasjes. Zoveel mensen hebben we de afgelopen dagen bij elkaar nog niet eens gezien. We zien een bordje wat ons wijst naar de kerk boven op de berg en besluiten die te volgen. Al snel staan we voor de treden van een trap die verdomd lastig blijken te lopen. De traptreden zijn redelijk laag maar wel redelijk diep. Naar boven kijkend blijken het er nog wel een paar te zijn en halverwege zitten wij uit te hijgen op een bankje. 

Bier verbroederd

Na een kort rondje door het kerkje wandelen we weer terug naar de haven. We zijn wat hongerig (en dorstig) geworden van alle traptreden in de warmte. Bij het restaurant Deveron laten we ons helpen aan wat hapjes en advies over bier. Terwijl Nederland inmiddels duizenden kleine brouwerijen heeft met bier is dit in Kroatië nog niet echt aan de hand. De ober is er ook wat ongemakkelijk mee als ik hem vraag welke hij adviseert. Maar een heerlijk Kroatisch biertje, een Vukovarsko, staat een aantal minuten later op tafel. Als ik ook het tweede biertje laat adviseren begint de ober de lol in te zien van zijn nieuwe rol als bier sommelier. Naar een paar slokken staat hij aan tafel en vraagt hij hoe deze smaakt. Aangezien dit een Ozusjko betrof, wat naast Karlovacko de standaard bieren zijn, geef ik aan de eerste lekkerder te vinden. We raken wat aan de praat over bier in Kroatië en ik heb al snel een nieuwe biervriend gemaakt. Vol bewondering vertelt hij over een eerdere klant die een app had waar hij in bijhield hoeveel verschillende bieren hij had geproefd. Deze klant zat inmiddels net over de 250 verschillende bieren heen wat voor hem heel onwerkelijk was. Met gepaste trots presenteer ik hem met mijn Untappd account met 252 verschillende biertjes. Van mijn inmiddels enthousiaste biervriend krijg ik nu een biertje aangeraden die niet eens op de kaart staat. Een Baltische Porter van Tomislav smaakt in dit warme klimaat verrassend goed. Nu is het wel een beetje tijd om afscheid te nemen na al deze biertjes. 

Klantvriendelijke verkoopstrategie

Langs de haven laten wij ons verleiden een mooie souvenir winkel binnen te gaan. De verkopers hebben ons al snel gespot als makkelijke klanten en in alle eerlijkheid wordt zijn strategie gedeeld. Hij gaat ons dronken voeren met het proeven van likeurtjes en dit zal ons doen besluiten een aankoop te doen. Eigenlijk kunnen wij ons in deze strategie wel vinden en raken aan de praat. Hij neemt ons mee naar alle verschillende salami’s die van verschillende stukken gemaakt zijn. Bij navraag heeft niets van wild zwijn, maar na het delen van ons verhaal moedigt hij ons aan om volgende keer het dier mee te nemen zodat ze er salami van kunnen maken. Tevens vragen we hem waarom zoveel Kroaten Duits spreken en dit blijkt een soort van tweede taal voor hun te zijn. Zijn nichtje, die tevens in de winkel staat, woont in Oberhausen en daarnaast komen de Duitsers hier al jaren op vakantie. Onbekend met Nederland is hij ook niet aangezien zijn neefje 20 jaar geleden keeper van Ajax was en later ging spelen bij AZ. Aangezien voetbal niet helemaal ons ding is kan hij ons van alles wijs maken. 

Staat niet op de kaart

Aan boord pakken we nog een biertje uit de koelkast terwijl we bedenken wat of waar we zullen gaan eten. Onze keuze valt op het restaurant van mijn nieuwe biervriend en aangezien iedereen in Kroatië laat eet nemen we rond een uur of negen weer plaats op zijn terras. We willen een cocktail van de kaart bestellen, maar hij raadt iets aan wat weer niet op de kaart staat en een paar minuten later hebben we een heerlijke aardbijen cocktail. Qua eten mogen we van hem ook de kaart wegleggen. Hij weet nog dat Eva vegetarisch is en geeft aan dat hij een pasta kan laten maken met truffel. Mij wordt een gerecht van rund aangeraden wat 24 uur heeft gegaard en daarna nog 6 uur in een traditionele Kroatische oven is geweest. Hij heeft ons nog geen één keer teleurgesteld en laten hem dan ook nog de wijn uitzoeken. Het eten blijkt fantastisch en de gekoelde rode wijn past er heerlijk bij. Voldaan en inmiddels redelijk aangeschoten waggelen we terug naar de boot en nemen we nog één kersenlikeur voor het slapen gaan.