Dag 4: Trompetgeschal

Het waait nog steeds flink en er is nog weinig beweging in de baai. Dat was echter vannacht wel anders, tot in de late uurtjes waren de mensen van het zeiljacht wat er gister 2 uur over heeft gedaan om aan te meren met harde muziek en gezang redelijk overheersend. Met een kopje koffie wachten wij de brood en kaas venter op voor een vers broodje, strudel, donut en onder redelijk dwang een stuk kaas. Dan ontwaakt ook de bemanning van de Champagne met het geschel van de Reveille op de trompet. De goedemorgen wordt al lachend over en weer uitgewisseld en de dag is wat ons betreft wel gestart.

Dinghy naar de wal

Omdat we bij aankomst nog niet aan wal waren gegaan hebben we de dinghy overboord gezet en zijn we eerst eens even op vaste grond gaan staan. De dinghy is hier goed aan te meren, dit was iets waar we ons van tevoren over konden verwonderen. Waar laat je de dinghy als je aan wal gaat? Heel simpel, er zijn geen officiële voorzieningen voor maar de meeste havens en baaitjes hebben een klein stukje kade om aan te meren net zoals eergisteren in Unije. De motor kan je gewoon zonder slot aan de boot laten zitten inclusief het dodemanskoortje. Echt iedereen laat de dinghy op die manier achter en de criminaliteit is erg laag in Kroatië. Als Hollanders zijn we dit niet echt gewend en worden buitenboordmotoren gewoon van je boot gestolen. 

Archeologie

Op de vaste wal komen wij meteen een leegstaand gebouw tegen omringd door talloze muurtjes en grote bergen met stenen. De muurtjes zijn, naar wij vermoeden, waarschijnlijk afscheidingen tussen stukjes landbouwgrond. Er is echter weinig over te vinden en het laat vooral aan de verbeelding over hoe het er hier 30, 50 of 100 jaar geleden uit zag. Vanaf het leegstaande gebouw volgen we een gemarkeerd pad richting een restaurantje. Dit pad wordt ook omringd door tientallen muurtjes en soms een vervallen en leegstaand gebouw. Na 10 minuten lopen is er nog geen restaurant in zicht en komen we alleen een aantal verwilderde schapen tegen. Wellicht is dit de levende voorraad van de horeca gelegenheid. We blijven het pad volgen en komen uiteindelijk aan bij een hek en een aantal gebouwtjes letterlijk in het middle of nowhere. Als we over het hek kijken zien we inderdaad een restaurant, maar deze is vanwege het tijdstip nog gesloten. We besluiten weer lekker terug naar de boot te gaan om onze tocht over het water voort te zetten.

Inmiddels zijn er al veel boten uit de baai vertrokken en na het opruimen van de dinghy maken wij ons klaar voor vertrek. Aangezien we maar met zijn tweeën zijn, zwemt Berend naar de wal. Beide achterlijnen worden losgemaakt en vanaf de boot teruggetrokken. Ook Berend klimt weer aan boord en wanneer we los zijn van de boei varen we naar open water. Eenmaal buiten zijn de zeilen omhoog gegaan en zetten we koers naar de volgende bestemming. Een baai van het eiland Otok Silba. We overwegen door de passage te varen van Llovik maar het lijkt ons toch beter om bovenlangs te gaan. Wanneer we op het open water aankomen van Kvarnaric worden we begroet door een stel enthousiaste golven. Er staat helemaal niet veel wind, maar dit is waarschijnlijk een restant van de wind van de vorige dag. Daarnaast varen we precies in een trechter en verwachten we dat de golven over 1 a 2 mijl wel weer stoppen. Helaas… de golven houden aan en na verloop van tijd trekt ook de wind weer aan. Op een zwaar gereefd fok ploeteren we door tot we in de relatieve beschutting terecht komen van Otok Silba. 

Handdoekje leggen

We doen de eerste baai aan die we op het oog hadden, echter ligt deze al helemaal vol. Twee mijl verderop, na het plaatsje Silba, ligt nog een baai en hier blijkt bij aankomst gelukkig nog wel voldoende plek te zijn. Bij een aantal boeien liggen er lege waterflessen. Met stift staat op een aantal ”reserved” en deze blijken door de beheerder van het boeienveld op verzoek opgehangen te worden. Wij zoeken een boei zonder waterfles en hebben gelukkig voor vannacht ook weer een plekje. Na ons komt het ene na het andere schip binnen en al snel zijn bijna alle niet gereserveerde boeien bezet. De schepen die dan nog binnenkomen realiseren dat ook en al snel zijn we getuige van heerlijk asociaal gedrag. De schipper van een catamaran neemt de binnenbocht en snijdt de rij van 3 zeiljachten over. Volle vaart zet hij koers naar een van de laatst overgebleven boeien. Wij vermoeden dat de schipper deze skills heeft opgedaan bij het klassieke handdoekje leggen in talloze resorts. De beheerder van het boeienveld is inmiddels ook gearriveerd en vaart langs alle boeien om het geld op te halen. Wij willen graag afrekenen met onze pinpas, maar de beste man vertelt dat de 2 apparaten (duidelijk pinapparaten) alleen bedoeld zijn voor het afdrukken van bonnetjes. Geen zin in discussie betalen wij het bedrag. Een bonnetje is echter geen optie en wij hebben ook sterk het vermoeden dat er links en rechts wat bedragen worden afgeroomd naar zijn eigen spaarpotje.

Rendieren

Als we een beetje zijn opgefrist gaan we aan wal om het dorpje Silba te verkennen. Een pad de berg op brengt je vanaf onze baai in ongeveer 20 minuten naar het dorpje. Langs het pad grazen er wat Kroatische rendieren die in onze ogen verdacht veel op geiten lijken. 

Silba

In de comments van Navily werd er met lof gesproken over de lokale bakkerij van Silba. Wij hebben nog niet geluncht en besluiten daar even iets lekkers te halen. Het winkeltje van de bakker staat afgeladen vol met 1 Duits gezin en deze zijn blijkbaar bang dat ze iets van de lekkernijen missen. Na 10 minuten lang steeds 2 broodjes te kiezen verlaten zij eindelijk het winkeltje met 10 tassen vol met allemaal verschillende broodjes. Gelukkig ligt er nog ruim voldoende en wij vragen advies bij de bakker zelf. Na een paar minuten conversatie zijn wij er wel achter dat de beste man geen woordje Engels spreekt behalve “no problem”. We kiezen op goed geluk 2 broodjes die er heerlijk uitzien en zetten koers naar de haven van het dorpje. Onderweg nuttigen wij de broodjes die beide helaas niet heel veel smaak hebben. Wat hadden we graag het gezicht van het Duitse gezin gezien als bleek dat alle broodjes redelijk hetzelfde smaakten. 

Cevapi

Bij het haventje vinden we helaas niet echt een mooi plekje om wat te drinken. En we lopen terug naar het bakkertje boven op de berg. We hadden daar een terras gezien met een stuk kunstgras waar we normaal echt voorbij zouden lopen, maar het is echter een plek in de schaduw en ze verkopen koud bier. Veel meer hoeven wij op het ogenblik ook niet echt. Een paar koude drankjes later besluiten wij ook de lokale fast food uit te proberen en blijkt het dat dit hetzelfde bedienend personeel is als de tent met het kunstgras. Het broodje Cevapi is heerlijk en ook de pizza Vegatariana smaakt erg goed. Het eten is absoluut niet duur en met een volle tank kunnen wij weer naar de boot terug wandelen over het inmiddels pikdonkere pad. Gelukkig hebben wij onze hoofdlampjes meegenomen en kunnen we veilig de weg terug vinden.