Dag 7: Duiken met Michelle

Na onze onrustige nacht op anker varen we redelijk vroeg in de ochtend de baai weer uit en door de lekkere wind gaan de zeilen weer omhoog. Omdat we nog lekker vroeg zijn besluiten we toch nog even terug te varen naar het wrak van de Michelle aangezien het daar nu rustig is. Ter plaatse ligt er nog 1 ander zeilschip, maar er is ruimte genoeg. Het anker gaat uit en inmiddels worden we al vergezeld door de eerste rubberboot met toeristen welke vanuit Bozava met een georganiseerde dagtocht hierheen komen. 

Het wrak is gelukkig groot genoeg en we snorkelen er heerlijk over het zeeleven heen. Allerlei vissen hebben van dit schip hun nieuwe huis gemaakt en het bruist van het leven ondanks de vele zwemmers. Op het voordek van het schip kan je staan omdat deze maar een meter onder het water ligt. Verder naar achter ligt het schip dieper en kan je duidelijk de ruimen zien. Na een uurtje snorkelen hebben we er wel genoeg van en zwemmen we weer terug naar onze boot. Het wemelt nu van tientallen boten die aan het vechten zijn voor een plekje rondom het wrak en een motorboot vaart zelfs achterwaarts tot enkele meters van de andere zwemmers. Deze plek kan je het beste een beetje vroeg in de ochtend of laat in de middag bezoeken. Dan lig je er nog redelijk rustig en heb je het wrak voor jezelf.

De havenmeester?

Inmiddels is het proviand aan boort een beetje aan het opraken en wordt het tijd voor boodschappen. De eilanden hebben steeds allen lokale kleine kruidenierszaken en hebben lang niet alles in de winkel. De uit Nederland meegebrachte zonnebrand is inmiddels zo goed als leeg en deze hebben we misschien nog wel het hardste nodig. Op Navily zien we dat het plaatsje Olib makkelijk bereikbaar is en een vriendelijke havenmeester heeft. We besluiten daarom te vragen of we daar voor wat boodschappen mogen aanmeren zonder meteen een nacht te hoeven blijven. Wanneer we aanmeren is er nog geen havenmeester in zicht en lopen wij alvast naar het winkeltje. In Kroatië doen ze ook aan siesta en de winkel is het komende uur nog gesloten. Op de terugweg komen wij iemand tegen in een golfkar die aangeeft de havenmeester te zijn. Als we vragen of het oké is dat we blijven liggen voor de boodschappen geeft hij echter aan dat we dit bij de havenmeester moeten navragen… wel heeft hij in de aanbieding huisgemaakte brandy, olijfolie en kaas. We bedanken hem vriendelijk, maar de echte havenmeester is in geen velden of wegen te bekennen. Na een uur kunnen we de boodschappen gaan halen en gelukkig heeft deze winkel wel zonnebrand. In voorgaande winkels hadden ze vaak niets op voorraad en in het vervolg zullen we toch meer vanuit huis mee moeten nemen. 

Nieuwe ankerpoging

Op de terugweg komen we eindelijk de echte havenmeester tegen die ons aangeeft dat het geen enkel probleem is dat we daar even liggen. We willen overnachten aan de andere kant van het eiland om nogmaals voor anker te gaan in een rustige baai. Deze zou voor de voorspelde wind genoeg bescherming bieden en nauwelijks bezocht worden. Als we daar aankomen liggen er alleen twee kleine motorbootjes en hebben wij alle ruimte om voor anker te gaan. Dit blijkt hier lastiger dan in de vorige baai aangezien de bodem van zand lijkt, maar ongeveer 10 cm onder het zand rotsen zitten. Het anker grijpt dus niet mooi vast in het zand. Er wordt echter bijna geen wind voorspeld en hebben om ons heen niemand liggen. We activeren het ankeralarm en kijken het wel even aan. 

Mysterieuze jagers

Na het zwemmen begint er in de baai ineens van alles te bewegen. Scholen met vissen springen uit het water en iets groots komt af en toe aan het oppervlakte. Onderwater wordt er duidelijk gejaagd op de scholen kleinere vissen maar we kunnen niet zien door wat. Op verschillende plekken zien we steeds iets groots boven water komen en we hopen op dolfijnen. Echt duidelijk krijgen we ze niet in zicht en het zal gissen blijven of het dolfijnen waren. 

Ankeralarm

Na het avondeten begint de wind ineens aan te trekken en te draaien. De baai biedt bijna geen beschutting meer en we liggen te dansen op de golven. Het anker lijkt ons gelukkig wel goed te houden en de aangepaste voorspelling laten zien dat het na een uur of 2 weer zal afnemen. We besluiten te blijven en niet te verkassen naar de volgende baai waar weer boeien zijn. Even doorbijten en een beetje vertrouwen hebben in ons anker. Tot vlak voor bedtijd gaat het goed maar wanneer we ons klaar maken om te slapen gaat precies het alarm af. We hebben nog voldoende ruimte en zetten het alarm iets ruimer. De wekker zetten we elke 3 uur om nog even te kijken of we nog op de goede plek liggen. 

Pistoolgarnalen

In bed horen we we een geluid wat het meeste lijkt op water wat ergens naar binnen loopt. We trekken elk luik in de vloer open maar overal is het droog. Wij kijken in de machinekamer en ook daar is het volledig droog. Wel horen we het geluid ongeveer overal waar we zijn in de boot. Google wordt geraadpleegd en blijkbaar zijn wij niet de enige die dit in de avond hoort op zijn boot. Pistoolgarnalen blijken de oorzaak. Hun scharen kunnen ze zeer snel dichtklappen waardoor ze een geluid tot 218 decibel kunnen produceren. Dit is voldoende om een vis te kunnen doden en de bemanning van een schip wakker te houden. Enigszins gerust gesteld kunnen we dan toch gaan slapen.